Tomasz Gudzowaty (ur. 1971) jest polskim fotografem, który zbudował dorobek na sportach spoza głównego nurtu: sumo, lucha libre, zapasy tradycyjne. Sześciokrotny laureat World Press Photo w latach 1999-2008, w kategoriach sportowej oraz przyrodniczej.
Poniżej to, co potwierdzone, i to, co z jego sposobu pracy da się zastosować u siebie, nawet jeśli nigdy nie pojedziesz fotografować zapaśników.
Życiorys i nagrody
- Urodzony w 1971 roku. Z wykształcenia prawnik, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Fotografia nie była jego zawodem wyuczonym.
- Sześć nagród World Press Photo: w latach 1999, 2000, 2003 (dwie), 2006 i 2008, w kategoriach Sport oraz Nature and Environment.
- Pracuje projektami wieloletnimi, spędzając z tematem po kilka lat zamiast realizować pojedyncze zlecenia.
- Pracuje niemal wyłącznie w czerni i bieli, co przy sporcie jest wyborem pod prąd, bo rynek prasowy oczekuje koloru.
Dlaczego sporty spoza głównego nurtu
Wybór nie jest tylko kwestią egzotyki. Sporty pozbawione telewizyjnej oprawy dają trzy rzeczy, których nie da żadna liga transmitowana na cały świat.
- Dostęp. Przy wielkich zawodach fotograf stoi tam, gdzie mu wyznaczono. W małej hali można podejść, wrócić następnego dnia i zostać na treningu.
- Brak wizualnego szablonu. Piłka nożna ma swoją kanoniczną ikonografię, wypracowaną przez dekady. Zapasy w błocie jeszcze jej nie mają.
- Sport jako pretekst. Widać to w jego zdjęciach: ciało, wysiłek i rytuał interesują go bardziej niż wynik. To jest zdjęcie o człowieku, nie o zawodach.
Co z tego wynika dla własnej pracy
- Wracaj w to samo miejsce. Najlepsze ujęcia nie powstają pierwszego dnia, bo pierwszego dnia wszyscy Cię widzą.
- Wybierz temat, którego nikt nie obfotografował. Lokalny klub, nisza, dyscyplina bez transmisji. Konkurencja jest tam praktycznie zerowa, a dostęp nieporównanie łatwiejszy.
- Czerń i biel jako decyzja, nie ratunek. Usunięcie koloru z hali pełnej reklam natychmiast porządkuje kadr. Kiedy to działa, opisaliśmy w tekście o fotografii czarno białej.
- Buduj projekt, nie zbiór. Zamknięty temat z tytułem i publikacją znaczy więcej niż setka pojedynczych dobrych zdjęć.
Warsztatową stronę zdjęć sportowych, czyli czasy, autofokus i wybór miejsca przy akcji, rozpisaliśmy w poradniku o fotografii sportowej.
Źródła
- Strona własna autora, spis nagród – sześć nagród World Press Photo z lat 1999, 2000, 2003 (dwie), 2006 i 2008 wraz z kategoriami
Najczęstsze pytania
Ile nagród World Press Photo ma Tomasz Gudzowaty?
Sześć, zdobytych w latach 1999, 2000, 2003 (dwie w jednej edycji), 2006 i 2008, w kategoriach Sport oraz Nature and Environment. Potwierdza to spis nagród na jego własnej stronie.
Co fotografuje Tomasz Gudzowaty?
Przede wszystkim sporty spoza głównego nurtu, pozbawione telewizyjnej oprawy, takie jak sumo, lucha libre czy zapasy tradycyjne. Pracuje projektami wieloletnimi i niemal wyłącznie w czerni i bieli, co przy fotografii sportowej jest wyborem pod prąd.
Dlaczego fotografuje w czerni i bieli?
Bo usunięcie koloru porządkuje kadr, który w halach sportowych bywa zdominowany przez reklamy i oświetlenie o skrajnych barwach. Poza tym przesuwa uwagę z wyniku zawodów na ciało, wysiłek i rytuał, czyli na to, co go w sporcie interesuje.
Co z jego metody można wykorzystać samemu?
Wybór tematu, którego nikt nie obfotografował, wielokrotne powroty w to samo miejsce i budowanie zamkniętego projektu zamiast zbioru pojedynczych zdjęć. Lokalny klub albo dyscyplina bez transmisji dają dostęp, którego nie ma na wielkich zawodach.
Wynajmij studio do swojej sesji
Szukasz miejsca na sesję? W Bookfolino znajdziesz studio fotograficzne na wynajem w swoim mieście. W katalogu jest 206 studiów, mediana stawki to 150 zł za godzinę, a najtańsze sale zaczynają się od 35 zł. Filtry pokazują, które mają cykloramę, światło dzienne czy garderobę.
Studia fotograficzne w głównych miastach Polski:
Warszawa · Kraków · Wrocław · Poznań · Gdańsk · Łódź
Komentarze